บนเส้นทาง…ชีวิตนิสิต

posted on 18 Jan 2008 15:21 by lifestye-joy


ใคร ๆ ก้อต่างชอบชีวิตที่แสนสุขสบายอย่างการเปนนิสิต นักศึกษา
ที่วัน ๆ ไม่ทำรัยมากนัก นอกจากการเข้าเรียนวันละ 5 – 6 ชั่วโมง
(ถ้าวันไหนโดนจารย์เทศน์เงี้ย..เซ็งไปทั้งวัน)
นั่งกินนั่งเม้าส์กันจนหน่ำใจ และตกเย็นก้อไปหาอะไรแด๊กกันก่อนกับ
ถึงบ้านก้ออาจจะเย็นไปบ้าง


ช่วงเฟรชชี่ เปนช่วงที่เซ็งรุ่นพี่ที่ซู้ด เม๋งไม่รู้จะเรียกรัยได้ทุกวี่ทุกวัน
ไม่ทำรัยกันหรอกนะ ให้น้อง ๆ มานั่งแล้วรุ่นพี่ก้อว๊าก ๆ ระบายอารมณ์กัน
บางคนเม๋งก้อสั่งลูกเดี๋ยว (ถึงตาเราบ้างจะเอาคืนให้สาสม แก้แค้น 10 ปียังไม่สาย)
พอซะใจมันก้อปล่อยเราไป เห็นรุ่นน้องเป็นรัยฟ่ะ

ใช่สิ เรามันก้อแค่น้องใหม่ ยังทำรัยไม่ค่อยได้
ต้องคอยเปนเบี้ยล่างเค้าร่ำไป ทุกคนที่เคยเปนนิสิต
คงเคยมีความรู้สึกแบบเดียวกับเราบ้าง ใช่ม่ะ ๆ

พอโตขึ้นมาหน่อย ก้อพอรู้ทางหนีทีไร่ รู้ว่ารัยเปนรัย เริ่มเบ่งได้นิดนึงว่างั้น
ถึงเวลาที่เราจะได้ปลดปล่อยบ้าง  หลังจากที่เปนผู้ถูกกระทำตอนปี 1 มาหนักหน่วง

แต่พอถึงเวลาของการเอาคืนกับทำมันไม่ลง (นางเอกซะ)
เพื่อน ๆ เราเปนฝ่ายจัดการแทน เห็นแล้วแอบสะใจเล็ก ๆ
อย่าถือสาเลยนะก็คล้าย ๆ กับทายาทอสูรนั่นล่ะที่ต้องสืบสกุลต่อกันไป

ช่วงปี 3 เปนช่วงที่สาหัสเอาการ งานเยอะชิบ ไหนจะงานราษฎร์
ไหนจะงานหลวง ทำกานไม่หวาดไหว มีช่วงนึงต้องทำงานที่คณะ
ตอนกลางคืนติดกันหลายคืน ซึ่งที่มหา’ลัย จะมีหอประชุมเล็กอยู่

มีอยู่คืนนึง ดึกพอควร ทุกคนต่างทำงานกันไป คุยกันไป
แล้วก้อเกิดได้ยินเสียงโต๊ะล้มดัง ปั้ง ทุกคนต่างมองหน้ากัน
แล้วมีผู้กล้าเดินขึ้นไปดูก้อไม่มีรัย จากนั้นก้อลงมา ครั้งที่สองก้อดังขึ้นอีก

ทุกคนต่างไปดูก้อไม่เจออะไร แล้วก้อหันซ้าย หันขวา มองหน้ากัน
เอาแว๊วตูเจอของดีอีกแว๊ว ทุกคนต่างโกยตีนหมาเพื่ออกจากที่ตรงนั้น
พอมาถึงที่ๆเราทำงานกันพวกมันก้อเล่า..เล่า..เล่ากันใหญ่เลย โหว..เม๋งตูก้อกลัวซะ
(อยากจะบอกว่าไม่ได้อยู่กับเค้าหรอก..เค้าเล่าให้ฟังอีกทีน่ะ)

พอปี 4 เปนปีสุดท้ายต้องเปนเด็กดีนิดนึง เดี๋ยวจบเกรดม่ายสวย
ในเทอมสองก้อต้องไปฝึกงาน แว๊วหลังจากนั้นล่ะชีวิตจะเปนงัยน้า
ตูไม่อยากจาคิดเลย คงคิดถึงเพื่อนน่าดูเชียว…@_@

1 เม้นท์ของท่านคือกำลังใจของเรา

on the way

posted on 17 Jan 2008 17:08 by lifestye-joy

ซ้าย…ขวา…ซ้าย…เอา..!
ซ้าย…ขวา…ซ้าย









ทุกคนต่างก้อต้องก้าวเดินไปข้างหน้าด้วยกันทั้งน้าน..
แต่การเดินก้าวไปข้างหน้าจะทำงัยล่ะให้รู้สึกว่าตัวเองไม่โดดเดี่ยว

ถ้ามีทางให้คุณเลือกเดิน 2 ทาง…

ทางแรกคือ ระหว่างทางมีผู้คนที่เรารู้จักมากมาย
เดิน..เดินไป ก้อยังรู้สึกโดดเดี่ยว เหงา มองหาร่มเงาไม่เจอเลย

ทางที่สอง ระหว่างทางที่เดินผู้คนไม่พลุกพล่านนัก
แต่ทุกคนต่างมีร่มเงาหั้ยเราได้พักพิงยามที่เหนื่อยล้า

แล้วคุณล่ะ.? จะเลือกทางเดินใด ระหว่าง 1 รึ 2
รึช่วงที่คุณเดินจะหกล้มหกลุก เจอพายุลูกเห็บใด ๆ

เชื่อได้เลยว่า…

HYPERLINK "mailto:ทุกคนต้องเดินผ่านพ้นไปได้...@_@"

ทุกคนต้องเดินผ่านพ้นไปได้...@_@ แน่ 100 %

edit @ 17 Jan 2008 17:14:49 by twisty@_@